Συγχώρα με



Η φωνή σου, απαλή και τρυφερή σαν αεράκι της άνοιξης,

έρχεται από το πουθενά και σύντομα θα εξαφανιστεί.


Οι αναμνήσεις, γλυκές και πικρές, κόβουν το νήμα του

πριν και του μετά μέχρι να μην υπάρχει εγώ.


Τα μάτια μου αντηχούν μια προηγούμενη ζωή και ένα μελλοντικό ίσως,

Η καρδιά μου τρέμει σαν νεογέννητο πουλί.


Τόσο εύθραυστο, ίσα που υπάρχει,

εκείνο το συναίσθημα ζητά να ξαναγεννηθεί,


όμως τα σύννεφα καλύπτουν ακόμα τον ήλιο και τον ουρανό.


Συγχώρα με.



Αλεξάνδρα Σωτηροπούλου

#forgiveme



0 views

Recent Posts

See All

Aligned